“1. รถติด.หลังของคุณแนบนิ่งอยู่กับเบาะหนังสีครีม
เท้ายังคงค้างเติ่งอยู่บนแป้นเบรกและคันเร่ง
หน้าปัดดิจิตอลแสดงผลว่าเป็นเกียร์ว่าง
และเป็นเวลากว่าสองชั่วโมงแล้วที่คุณติดอยู่บนท้องถนน
เท้ายังคงค้างเติ่งอยู่บนแป้นเบรกและคันเร่ง
หน้าปัดดิจิตอลแสดงผลว่าเป็นเกียร์ว่าง
และเป็นเวลากว่าสองชั่วโมงแล้วที่คุณติดอยู่บนท้องถนน
คุณทอดสายตามองไปเบื้องหน้าอย่างไม่ได้ตั้งใจ
รถยนต์หลายคันทอดตัวเรียงรายเหยียดยาวจนดูเหมือนไม่มีที่สิ้นสุด
ทุกคันต่างหยุดนิ่งให้กับอะไรสักอย่างที่ไม่มีแม้โอกาสให้ล่วงรู้
ร่วมชะตากรรมแห่งการรอคอยอันหาจุดจบไม่ได้อยู่บนถนนเส้นเดียวกัน
รถยนต์หลายคันทอดตัวเรียงรายเหยียดยาวจนดูเหมือนไม่มีที่สิ้นสุด
ทุกคันต่างหยุดนิ่งให้กับอะไรสักอย่างที่ไม่มีแม้โอกาสให้ล่วงรู้
ร่วมชะตากรรมแห่งการรอคอยอันหาจุดจบไม่ได้อยู่บนถนนเส้นเดียวกัน
เสียงเพลงเดิมๆ ดังวนเวียนไปมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า
มันเปล่งร้องต่อเนื่องอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย
“แสงจันทร์” ขอบเบโธเฟ่นคลืบคลานเนิบช้าครอบคลุมไปทั่วทั้งรถ
คล้ายเพลงบรรเลงประกอบความไม่ไหวติงของท้องถนนอย่างน่าเย้ยหยัน
มันเปล่งร้องต่อเนื่องอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย
“แสงจันทร์” ขอบเบโธเฟ่นคลืบคลานเนิบช้าครอบคลุมไปทั่วทั้งรถ
คล้ายเพลงบรรเลงประกอบความไม่ไหวติงของท้องถนนอย่างน่าเย้ยหยัน
2. ฝนตก.
ฝนเม็ดแรกร่วงลงบนส่วนหนึ่งส่วนใดของรถ
เกิดเสียงกระทบเล็กๆขึ้นก่อนที่จะกลายเป็นเสียงระรัวจากกองทัพฝนกลุ่มก้อนใหญ่
มันดึงความคิดคุณให้ออกจากท้องถนน ผู้คน
และเชฟโรเล็ตรุ่นล่าสุดที่จอดนิ่งสนิทอยู่ตรงหน้า
ลากห้วงคิดอันกระจัดกระจายของคุณให้กลับมามีระเบียบอยู่ภายใต้หลังคารถสีเทา
ฝนเม็ดแรกร่วงลงบนส่วนหนึ่งส่วนใดของรถ
เกิดเสียงกระทบเล็กๆขึ้นก่อนที่จะกลายเป็นเสียงระรัวจากกองทัพฝนกลุ่มก้อนใหญ่
มันดึงความคิดคุณให้ออกจากท้องถนน ผู้คน
และเชฟโรเล็ตรุ่นล่าสุดที่จอดนิ่งสนิทอยู่ตรงหน้า
ลากห้วงคิดอันกระจัดกระจายของคุณให้กลับมามีระเบียบอยู่ภายใต้หลังคารถสีเทา
ฟ้าเริ่มมืดแล้ว
แสงไฟสีส้มสาดส่องแทนที่แสงอาทิตย์ที่ถูกเฆมบังจนกลายเป็นสีดำสลัว
กระนั้นเมื่อเวลาผ่านไป ดูเหมือนท้องถนนก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะจัดการกับตัวเองได้
คุณจึงใช้มือซ้ายสอดซีดีแผ่นใหม่เข้าไปในช่องเล่นเครื่องเสียง
เพลงบทใหม่เริ่มขับขานพร้อมไปกับรถที่ค่อยๆเคลื่อน
แสงไฟสีส้มสาดส่องแทนที่แสงอาทิตย์ที่ถูกเฆมบังจนกลายเป็นสีดำสลัว
กระนั้นเมื่อเวลาผ่านไป ดูเหมือนท้องถนนก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะจัดการกับตัวเองได้
คุณจึงใช้มือซ้ายสอดซีดีแผ่นใหม่เข้าไปในช่องเล่นเครื่องเสียง
เพลงบทใหม่เริ่มขับขานพร้อมไปกับรถที่ค่อยๆเคลื่อน
นั่นเป็นครั้งแรกที่คุณรู้สึกว่าฝนตกไม่ใช่เรื่องที่น่าขัดใจนัก
เสียงฝนสอดรับท่วงทำนองทุ้มต่ำของเพลงในรถ
กลายเป็นทำนองที่เสนาะหูแสนประหลาด
คุณเคลิ้บเคลิ้มและปลดปล่อยใจให้ล่องลอยไปกับแสงไฟ เสียงเพลงและสายฝน
แล้วจู่ๆคุณก็คิดถึงการเล่นเปียนโน โน้ตเพลงบางเพลง และเธอ..
เสียงฝนสอดรับท่วงทำนองทุ้มต่ำของเพลงในรถ
กลายเป็นทำนองที่เสนาะหูแสนประหลาด
คุณเคลิ้บเคลิ้มและปลดปล่อยใจให้ล่องลอยไปกับแสงไฟ เสียงเพลงและสายฝน
แล้วจู่ๆคุณก็คิดถึงการเล่นเปียนโน โน้ตเพลงบางเพลง และเธอ..
3. ลืมเลือน.
นานมาแล้วที่เธอเคยยืนรอคุณอยู่ตรงหน้าประตูยามที่คุณมาถึง
เธอแย้มยิ้มขณะที่คุณเดินเข้ามากอด พร้อมกับเ่อ่ยคำต้อนรับกลับบ้าน
คุณวูบไหวกับอิริยาบถของเธอที่่ทำให้คุณหลงไหล และพร่ำบอกเธอว่ารัก
คุณรู้สึกว่าอยากจะจับมือเธอไว้อย่างนี้ สัญญากับเธอ ว่าจะมีกันจากนี้และตลอดไป
นานมาแล้วที่เธอเคยยืนรอคุณอยู่ตรงหน้าประตูยามที่คุณมาถึง
เธอแย้มยิ้มขณะที่คุณเดินเข้ามากอด พร้อมกับเ่อ่ยคำต้อนรับกลับบ้าน
คุณวูบไหวกับอิริยาบถของเธอที่่ทำให้คุณหลงไหล และพร่ำบอกเธอว่ารัก
คุณรู้สึกว่าอยากจะจับมือเธอไว้อย่างนี้ สัญญากับเธอ ว่าจะมีกันจากนี้และตลอดไป
แล้วคุณก็ถอนหายใจ
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านมาเนิ่นนานเพียงใดที่วันเช่นนั้นไม่ได้หวนกลับมาอีก
เนิ่นนานเท่าไรที่ความวาบหวาม ร้อนรุ่ม ตื้นตัน
กลายเป็นเพียงความเฉยเมยเยียบเย็น
คุณไม่รู้หรืออาจลืมไปแล้วว่าแท้ที่จริงความรักเป็นสิ่งที่มีไว้ใช้
ไว้สื่้อให้ผู้รับได้เห็น ไว้แสดงออกกับใครคนหนึ่ง คนนั้น
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านมาเนิ่นนานเพียงใดที่วันเช่นนั้นไม่ได้หวนกลับมาอีก
เนิ่นนานเท่าไรที่ความวาบหวาม ร้อนรุ่ม ตื้นตัน
กลายเป็นเพียงความเฉยเมยเยียบเย็น
คุณไม่รู้หรืออาจลืมไปแล้วว่าแท้ที่จริงความรักเป็นสิ่งที่มีไว้ใช้
ไว้สื่้อให้ผู้รับได้เห็น ไว้แสดงออกกับใครคนหนึ่ง คนนั้น
คุณค่อยๆถอดรองเท้าเปื้อนคราบฝน วางไว้ที่เดิมอย่างคุ้นชิน
ไฟทุกดวงในบ้านต่างขดตัวหลับสบายอยู่ภายใต้ความมืดมิด
คุณไล่กดเปิดมันทีละดวง ปลุกให้มันตื่นอย่างไม่ใยดี
ก่อนทิ้งตัวไร้เรี่ยวแรงลงบนโซฟาหนานุ่ม
ไฟทุกดวงในบ้านต่างขดตัวหลับสบายอยู่ภายใต้ความมืดมิด
คุณไล่กดเปิดมันทีละดวง ปลุกให้มันตื่นอย่างไม่ใยดี
ก่อนทิ้งตัวไร้เรี่ยวแรงลงบนโซฟาหนานุ่ม
ทุกๆอย่างเงียบงัน
ความว่างเปล่าอ้าแขนต้อนรับคุณ
และคุณก็โอบรัดมันกลับด้วยความเดียวดาย”
ความว่างเปล่าอ้าแขนต้อนรับคุณ
และคุณก็โอบรัดมันกลับด้วยความเดียวดาย”
